Een wifi-QR-code maken voor een kantoor, café of salon

Wat een wifi-QR-code werkelijk is

Een wifi-QR-code is geen link. Hij codeert de netwerkgegevens zelf — naam, beveiligingstype en wachtwoord — in een formaat dat telefoons herkennen als een verbindingsvoorstel en niet als een webadres.

Daaruit volgen twee dingen die je vóór het drukken helder moet hebben. Hij werkt volledig offline, zonder enige dienst ertussen, en dat is precies wat je wilt bij het verbinden van mensen met een netwerk. En het wachtwoord zit in het patroon: wie het kaartje fotografeert, heeft het — de code *is* de toegangsgegevens en geen verwijzing ernaar.

Neem de netwerkgegevens teken voor teken over

Vrijwel elke wifi-code die faalt, faalt doordat een gegeven is overgetypt in plaats van gekopieerd. Er is hier geen vergevingsgezinde laag; de telefoon probeert exact wat de code zegt.

• De netwerknaam, exact gekopieerd. Hij is hoofdlettergevoelig, en een spatie aan het eind is echt en onzichtbaar.
• Het beveiligingstype — WPA2 of WPA3 bij een modern netwerk, en ze zijn niet uitwisselbaar. Het verkeerde levert een code op die scant en vervolgens niet verbindt, en dat is de lastigst te diagnosticeren storing.
• Het wachtwoord, hoofdlettergevoelig, gekopieerd in plaats van overgeschreven. l/I/1 en O/0 op het oog verwisselen is de meest voorkomende enkele fout.
• Of het netwerk werkelijk verborgen is. Vink dat alleen aan als de naam echt niet wordt uitgezonden — een verkeerde instelling breekt het verbinden op sommige toestellen.

Wijs hem nooit naar je interne netwerk

Een wifi-code aan de muur is een gepubliceerd wachtwoord. Neem de beslissing alsof je het wachtwoord met stift op de etalage schrijft, want functioneel doe je precies dat.

Zet gasten op een apart gastennetwerk, niet op het netwerk waar de kassa, de kantoorcomputers en de camera’s hangen. Zet clientisolatie aan zodat toestellen op het gastennetwerk elkaar niet zien — zonder dat kan in een café elke gast door het toestel van elke andere gast bladeren. Geef het gastennetwerk een eigen wachtwoord en wissel dat in een ritme dat je kunt volhouden.

Dit is gewone praktijk en geen paranoia: het gemak van de code bestaat er juist in de drempel weg te nemen die tot dan toe beperkte wie er verbond.

Hij is statisch, en dat heeft gevolgen

Omdat de toegangsgegevens in het patroon wonen, is een wifi-QR-code niet te bewerken. Wijzig het wachtwoord en elk gedrukt kaartje is meteen verkeerd — er is geen instelling in een dashboard die dat repareert.

Analyse is er evenmin. Bij het verbinden wordt niets aangeraakt wat jij beheert, dus een scanaantal bestaat voor dit codetype simpelweg niet. Dat is het rechtstreekse gevolg van offline werken en geen ontbrekende functie.

Wissel je het gastwachtwoord vaak, houd daar dan rekening mee: druk de kaartjes goedkoop en in kleine oplagen, of wijs een dynamische code naar een kleine pagina met het huidige wachtwoord. Dat tweede geeft bewerkbaarheid en scangegevens, tegen de prijs dat de gast al verbonden moet zijn — prima over mobiele data en nutteloos in een kelder.

Test op beide platforms voordat je er honderd drukt

iOS en Android behandelen wifi-codes net iets anders, en een code die op het ene werkt bewijst niets over het andere.

Test met een toestel dat nooit met het netwerk verbonden is geweest — je eigen telefoon onthoudt het en zal succes voorwenden, of de code nu klopt of niet. Vergeet eerst het netwerk, of leen een telefoon. Controleer daarna of de melding het verwachte netwerk noemt, of het verbinden daadwerkelijk voltooit, en of de verbinding het internet bereikt in plaats van zich alleen met het toegangspunt te associëren.

Ontwerp het kaartje, niet alleen de code

De code alleen laat mensen gissen. Een kaartje dat werkt, zegt waar het voor is en biedt een uitweg.

Zet de netwerknaam in leesbare tekst naast de code en druk ook het wachtwoord af. Sommige gasten hebben een ouder toestel dat wifi-codes helemaal niet ondersteunt, en een kaartje dat hen laat stranden heeft zijn enige taak gemist. Voeg een korte instructie toe — „richt je camera op de code om te verbinden” — want verrassend veel mensen weten niet dat hun camera dat kan.

Leg het waar iemand zit, niet waar het decoreert: op tafel, aan de bar, bij de zitplaatsen. En houd het uit direct schijnsel, want een gelamineerd kaartje onder een spot is het onscanbare voorwerp bij uitstek.