พิมพ์คิวอาร์โค้ดขนาดเท่าไร ตารางตามระยะสแกน

กฎที่ครอบคลุมกรณีส่วนใหญ่

พิมพ์โค้ดให้มีขนาดราวหนึ่งในสิบของระยะที่จะสแกน โค้ดที่อ่านจากสามเมตรต้องการราวสามสิบเซนติเมตร ส่วนโค้ดบนโต๊ะที่อ่านจากสามสิบเซนติเมตรต้องการราวสามเซนติเมตร

สิ่งที่อยู่เบื้องหลังคือโมดูล นั่นคือช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ประกอบกันเป็นลวดลาย กล้องต้องแยกแยะแต่ละช่องออกจากกัน และกล้องโทรศัพท์ทำได้อย่างสบายจนถึงราวครึ่งมิลลิเมตรต่อโมดูลในงานพิมพ์ เนื่องจากโค้ดกว้าง 21 ถึง 177 โมดูลตามปริมาณเนื้อหา ความกว้างจริงที่ต้องใช้จึงมาจากจำนวนโมดูล กฎสิบต่อหนึ่งก็คือเลขคณิตชุดนี้ที่ปัดให้ใช้งานได้โดยไม่ต้องคำนวณ

ให้ถือผลลัพธ์เป็นขนาดเล็กที่สุดที่ยังใช้ได้ ไม่ใช่ขนาดที่ควรตั้งเป้า ปัจจัยจริงทุกข้อในหัวข้อที่สี่ล้วนดันตัวเลขนี้ขึ้น ไม่มีข้อใดดันลง การพิมพ์เผื่อไว้ไม่มีต้นทุน ส่วนการพิมพ์ใหม่เพราะที่ออฟฟิศสแกนได้แต่ที่ร้านไม่ได้ มีต้นทุนเท่ากับยอดพิมพ์ทั้งชุด

ขนาดตามตำแหน่งที่ติดโค้ด

ด้านล่าง ตัวเลขแรกคือขั้นต่ำตามกฎ ตัวเลขที่สองคือขนาดที่ควรพิมพ์หากมีพื้นที่ ช่องว่างระหว่างสองค่าคือส่วนเผื่อสำหรับแสงไม่ดี โทรศัพท์รุ่นเก่า ลูกค้าที่รีบ และลิงก์ยาว

• ป้ายตั้งโต๊ะ เมนู ใบเสร็จ อ่านจากราว 30 ซม. ขั้นต่ำ 3 ซม. สบาย ๆ 4 ซม.
• นามบัตรหรือป้ายชื่อ อ่านจากราว 30 ซม. แต่บนพื้นที่เล็ก 2 ซม. คือขั้นต่ำเชิงปฏิบัติ และต้องใช้ปลายทางสั้น
• ใบปลิว แผ่นพับ ฉลากสินค้า อ่านจาก 30 ถึง 50 ซม. ขั้นต่ำ 3–5 ซม. สบาย ๆ 5 ซม.
• บรรจุภัณฑ์บนชั้นวาง อ่านจากราว 50 ซม. ขั้นต่ำ 5 ซม. สบาย ๆ 6 ซม.
• สติกเกอร์ติดกระจกหรือป้ายที่เคาน์เตอร์ อ่านจาก 1 ม. ขั้นต่ำ 10 ซม. สบาย ๆ 12 ซม.
• โปสเตอร์ในร้าน อ่านจาก 2 ถึง 3 ม. ขั้นต่ำ 20–30 ซม. สบาย ๆ 35 ซม.
• โปสเตอร์ติดผนังหรือแบนเนอร์ อ่านจาก 5 ม. ขั้นต่ำ 50 ซม. สบาย ๆ 60 ซม.
• บิลบอร์ดที่อ่านจากทางเท้า 10 ม. ขั้นต่ำ 1 ม. ถ้าอ่านจากถนนที่ 20 ม. ขึ้นไป ต้อง 2 ม. ขึ้นไป และควรถามด้วยว่าคิวอาร์โค้ดเป็นเครื่องมือที่เหมาะกับจุดนั้นหรือไม่

ลิงก์ยาวขึ้นทำให้โค้ดใหญ่ขึ้น

นี่คือปัจจัยที่คนมองข้าม เพราะมันไม่ปรากฏจนกว่าโค้ดจะแน่นไปแล้ว คิวอาร์โค้ดบรรจุอักขระได้มากขึ้นด้วยการเพิ่มโมดูล เวอร์ชันเล็กสุดคือ 21×21 และไล่ขึ้นเป็นขั้น ๆ จนถึง 177×177 ตามเนื้อหาที่มากขึ้น

ที่ขนาดพิมพ์เท่าเดิม โมดูลที่มากขึ้นแปลว่าแต่ละโมดูลเล็กลงจริง ๆ ลิงก์แคมเปญที่มีพารามิเตอร์ UTM จึงอาจลดขนาดโมดูลที่ใช้งานจริงลงครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบกับที่อยู่สั้น ทั้งที่ความกว้างบนหน้ากระดาษเท่ากันเป๊ะ ลวดลายดูแน่นขึ้น และลวดลายที่แน่นจะล้มเหลวเร็วกว่าในแสงไม่ดี

ทางแก้ที่ถูกที่สุดคือปลายทางที่สั้นลง โค้ดแบบไดนามิกบรรจุที่อยู่เปลี่ยนเส้นทางสั้นอยู่แล้วโดยธรรมชาติ นั่นคือเหตุผลที่ขนาดเท่ากันสแกนได้แน่นอนกว่า ถ้าคุณพิมพ์โค้ดแบบสแตติก การย่อลิงก์บนโดเมนของคุณเองก็ให้ผลอย่างเดียวกัน

ห้าสิ่งที่ทำให้ต้องใช้มากกว่าขั้นต่ำ

กฎนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าเงื่อนไขดี แต่ละข้อต่อไปนี้กินส่วนเผื่อไปทีละนิด และมันสะสมกันแทนที่จะแทนที่กัน

คอนทราสต์ต่ำระหว่างลวดลายกับพื้นหลัง อะไรก็ตามที่ต่ำกว่าความสัมพันธ์แบบเข้มบนอ่อนอย่างชัดเจนจะกินระยะอ่านของคุณ วัสดุที่มีพื้นผิว สะท้อนแสง หรือโค้ง เช่น กระดาษคราฟท์ ฟอยล์ ขวด ผ้า จะทำให้ขอบของทุกโมดูลกระจาย แสงน้อยหรือแสงสี ซึ่งก็คือบาร์ส่วนใหญ่ ตอนเย็นส่วนใหญ่ และคลังสินค้าส่วนใหญ่ การเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะโค้ดเคลื่อนหรือคนอ่านเคลื่อน เช่น บันไดเลื่อน ยานพาหนะ จอที่หมุนเปลี่ยนเนื้อหา และโลโก้ตรงกลาง ซึ่งลบโมดูลที่การแก้ไขข้อผิดพลาดต้องไปสร้างคืนภายหลัง

ถ้าเข้าข่ายสองข้อขึ้นไป ให้ขยับขึ้นหนึ่งขนาดจากตาราง แทนที่จะทดสอบที่ขั้นต่ำแล้วหวังให้ผ่าน ถ้าเข้าข่ายสามข้อ ควรถามว่าตำแหน่งนั้นเหมาะสมหรือไม่ตั้งแต่ต้น

พื้นที่ว่างรอบโค้ดเป็นส่วนหนึ่งของขนาด

ข้อกำหนดระบุให้มีขอบว่างกว้างสี่โมดูลครบทั้งสี่ด้าน นี่ไม่ใช่ระยะเว้นเพื่อความสวยงาม แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เครื่องสแกนรู้ว่าโค้ดจบตรงไหนและโลกเริ่มตรงไหน

เรื่องนี้สำคัญกับการจัดหน้า เพราะสิ่งที่มักถูกกินคือพื้นที่ว่างรอบโค้ดนี่เอง คนจัดหน้าใส่โค้ดลงในกรอบ ตัวอักษรคืบมาชิดขอบ ภาพพื้นหลังลอดอยู่ข้างใต้ แล้วโค้ดที่วัดมาถูกต้องก็ใช้ไม่ได้ เวลาระบุขนาด ให้ระบุรวมขอบนี้ด้วย และคงสีของขอบให้เหมือนโมดูลสีอ่อน

ในทางปฏิบัติ ถ้าโค้ดกว้าง 3 ซม. ที่ 25 โมดูล หนึ่งโมดูลจะเท่ากับ 1.2 มม. และพื้นที่ว่างราว 5 มม. ต่อด้าน อะไรก็ตามที่เข้ามาใกล้กว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นราคา เส้นกรอบ หรือรอยพับ ถือเป็นข้อบกพร่อง ไม่ใช่การจัดหน้าที่กระชับ

ความละเอียด ไฟล์ และการตรวจครั้งสุดท้าย

ส่งออกเป็นเวกเตอร์ ทั้ง SVG หรือ PDF ทุกครั้งที่ไฟล์ปลายทางเปิดให้ทำได้ โค้ดเวกเตอร์ไม่ขึ้นกับความละเอียดและขยายได้ถึงขนาดบิลบอร์ดโดยไม่มีขอบใดนุ่มลง ถ้าจำเป็นต้องส่งเป็นภาพแรสเตอร์ ให้สร้าง PNG ที่ขนาดพิมพ์จริงด้วยความละเอียด 300 dpi ขึ้นไป และอย่าขยาย PNG เล็ก ๆ เด็ดขาด เพราะโค้ดที่ถูกขยายจะมีขอบโมดูลเบลอ ซึ่งเป็นความเสียหายแบบเดียวกับการพิมพ์เล็กเกินไป

จากนั้นทดสอบบนวัสดุจริงที่ขนาดจริง เพราะมีเพียงการทดสอบแบบนั้นที่มีความหมาย

• พิมพ์ตัวอย่างที่ขนาดจริงบนวัสดุจริง ไม่ใช่กระดาษสำนักงาน
• สแกนจากระยะที่ลูกค้าจะยืนจริง ไม่ใช่ระยะเอื้อมมือเหนือโต๊ะทำงาน
• ทดสอบอย่างน้อยบนเครื่อง Android หนึ่งเครื่องและ iPhone หนึ่งเครื่อง และบนโทรศัพท์รุ่นเก่าถ้าหาได้
• ทดสอบในแสงที่จุดติดตั้งนั้นจะอยู่จริง รวมถึงหลังฟ้ามืด
• สิ่งที่เคลือบหรืออยู่หลังกระจก ให้ทดสอบในมุมเฉียงด้วย ไม่ใช่แค่ตรง ๆ
• ตรวจว่าพื้นที่ว่างรอบโค้ดยังอยู่ครบหลังจัดหน้า และไม่มีอะไรพิมพ์ทับโค้ด
• ยืนยันว่าปลายทางเปิดได้ด้วยเน็ตมือถือ ไม่ใช่เฉพาะบนเครือข่ายออฟฟิศ