Nie skanuje się kod QR: przyczyny i sposób ich usunięcia

Ustal, którą połowę problemu masz

Zanim cokolwiek zdiagnozujesz, rozdziel dwie awarie, które dla trzymającego telefon wyglądają identycznie, a poza tym nie mają ze sobą nic wspólnego.

Albo aparat nie potrafi odczytać wzoru, albo odczytuje go bez trudu, a zawodzi miejsce docelowe. Jeśli telefon pokazuje podgląd linku, adres lub jakąkolwiek reakcję, kod jest w porządku, a Twój problem to miejsce docelowe — przejdź do ostatniej sekcji. Jeśli nie dzieje się nic, chodzi o kod i stosują się sekcje pośrednie.

Zajmuje to pięć sekund i chroni ludzi przed przeprojektowywaniem grafiki, która nigdy nie była zepsuta.

Jest wydrukowany za mały jak na odległość

Najczęstsza przyczyna i najbardziej przewidywalna. Robocza zasada mówi, że kod powinien mieć mniej więcej jedną dziesiątą odległości, z której się go czyta: około 3 cm na kartonik czytany z wyciągniętej ręki, około 20 cm na witrynę czytaną z dwóch metrów i znacznie więcej na wszystko, co czyta się przez salę albo z przejeżdżającego samochodu.

Zasada zakłada zwykły kod w przyzwoitym świetle. Trzy rzeczy czynią ją optymistyczną: długi adres docelowy, który upycha więcej modułów w tym samym kwadracie i zmniejsza każdy z nich; słaby lub stary aparat; oraz słabe światło, które zmusza aparat do dłuższej ekspozycji i rozmywa krawędzie modułów.

W razie wątpliwości drukuj większy. Nikomu jeszcze nie udało się nie zeskanować kodu dlatego, że był za duży.

Kontrast jest za słaby albo odwrócony

Skaner odczytuje różnicę między modułami jasnymi a ciemnymi. Wszystko, co tę różnicę zawęża, zawęża zarazem margines na wszystko inne, co pójdzie nie tak.

Zwykli winowajcy: kolor marki o średniej jasności, który na podświetlonym ekranie wyglądał przekonująco ciemno, a wydrukował się znacznie jaśniej; fotograficzne lub teksturowane tło biegnące pod wzorem; przezroczystość, która przejęła to, co było pod spodem; albo kod odwrócony — jasne moduły na ciemnym tle — który część skanerów odczyta, a część nie.

Rozstrzyga to test w skali szarości, bez żadnych narzędzi. Przekonwertuj projekt i spójrz: jeśli wzór nadal jest wyraźnie ciemny na jasnym, kontrast jest prawdziwy. Jeśli robi się mętny, kod zeskanuje się w pracowni i zawiedzie w sali.

Wolne pole wokół kodu zostało przycięte

Kod potrzebuje czterech modułów czystego marginesu z każdej strony. Ten margines pozwala skanerowi ustalić, gdzie kod się kończy, i jest niszczony częściej niż jakakolwiek inna część projektu, bo wygląda dokładnie jak pusta przestrzeń, którą skład mógłby odzyskać.

Szukaj tekstu dosuniętego do kodu, ozdobnej ramki narysowanej wokół niego, tła biegnącego pod spodem, kodu leżącego na zagięciu albo na zgrzewie opakowania oraz grafiki przyciętej równo z krawędzią kodu.

Jeśli w składzie brakuje miejsca, zmniejsz kod i zachowaj margines. Mniejszy kod z nienaruszonym wolnym polem się odczyta; większy bez niego często nie.

Plik był niewłaściwy

Kod można zniszczyć między eksportem a maszyną drukarską, choć nikt nie dotknął projektu.

Klasyczny przypadek to mały PNG powiększony do druku, który zamienia ostre granice modułów w miękkie szare przejścia odczytywane jako niejednoznaczne. Inne: kod pobrany ze zrzutu ekranu, JPEG, którego kompresja zostawiła artefakty wokół każdej krawędzi o wysokim kontraście, albo grafika rozciągnięta nieproporcjonalnie, przez co moduły przestały być kwadratowe.

Do druku używaj SVG lub PDF, na ekrany PNG wyeksportowanego z zapasem, i sprawdź, czy to, co dotarło do drukarni, jest tym, co wyszło z narzędzia projektowego.

Materiał albo powierzchnia pracują przeciw Tobie

Kod, który idealnie skanuje się na papierze biurowym, może zawieść na rzeczywistym produkcie.

Połysk i laminat tworzą odbicia prześwietlające wzór w świetle górnym — to konkretny powód, dla którego tyle zalaminowanych stojaków zawodzi wieczorem, a w południe działa bez zarzutu. Papier niepowlekany i teksturowany pozwala farbie lekko się rozlewać, co rozmywa małe moduły. Powierzchnie zakrzywione, takie jak butelki i tubki, zniekształcają siatkę, a tkanina i giętkie opakowania robią to nieprzewidywalnie.

Na wszystko zakrzywione, teksturowane lub błyszczące drukuj kod większy, niż sugeruje zasada odległości, i testuj na prawdziwym podłożu, a nie na papierowej próbce.

Kod się odczytuje, a miejsce docelowe zawodzi

Jeśli telefon rozpoznaje kod, ale odwiedzający nigdzie nie trafia, wzór nie jest problemem. Sprawdź samo miejsce docelowe.

Zwykłe przyczyny: strona przeniesiona lub usunięta po oddaniu grafiki do druku, link wymagający logowania, którego odwiedzający nie ma, wygasłe udostępnienie pliku, strona działająca w sieci biurowej, ale niedostępna publicznie, pętla przekierowań albo miejsce docelowe po prostu zbyt wolne na transmisji komórkowej.

Testuj tak, jak zrobiłby to obcy człowiek — okno prywatne, transmisja komórkowa zamiast Wi-Fi i telefon, który nigdy tej strony nie otwierał. Twoja własna przeglądarka jest najgorszym możliwym testem, bo jest zalogowana i ma wszystko w pamięci podręcznej.

Przejdź to przed oddaniem do druku

Niemal każdą z powyższych awarii wychwytuje dziesięć minut sprawdzania na próbce.

• Zeskanuj wydrukowaną próbkę w docelowym rozmiarze, na docelowym materiale — nigdy nie testuj wyłącznie na ekranie.
• Sprawdź na co najmniej jednym iPhonie i jednym Androidzie, w tym na starszym telefonie, jeśli go znajdziesz.
• Testuj w rzeczywistym oświetleniu, także wieczorem i przy świetle sztucznym.
• Skanuj z odległości, z której stanie prawdziwy człowiek, i pod lekkim kątem.
• Przekonwertuj projekt do skali szarości i potwierdź, że wzór nadal czyta się jako ciemny na jasnym.
• Potwierdź, że wolne pole przetrwało finalny skład.
• Otwórz miejsce docelowe w oknie prywatnym, na transmisji komórkowej, na telefonie, który nigdy go nie widział.
• Podaj próbkę komuś, kto nie brał udziału w projekcie, i popatrz, jak sobie radzi.