วิธีทำคิวอาร์โค้ดสำหรับรีวิว Google

หาลิงก์รีวิวให้ได้ก่อน

ทุกอย่างเริ่มจากลิงก์ที่ Google ออกให้เอง ลงชื่อเข้าใช้ด้วยบัญชีที่ดูแลธุรกิจ เปิดโปรไฟล์ธุรกิจ — วิธีสั้นที่สุดคือค้นหาชื่อธุรกิจของคุณเองขณะลงชื่อเข้าใช้อยู่ — แล้วมองหาตัวเลือกสำหรับขอรีวิว Google จะคืนลิงก์สั้นที่เปิดแบบฟอร์มรีวิวโดยเลือกธุรกิจของคุณไว้แล้ว

คัดลอกลิงก์นั้นแล้วเปิดบนมือถือก่อนทำอย่างอื่น คุณกำลังตรวจสองเรื่อง คือมันไปหยุดที่แบบฟอร์มรีวิว ไม่ใช่หน้าผลการค้นหา และมันชี้ไปที่สาขาที่ถูกต้อง ธุรกิจที่มีหลายสาขาจะมีลิงก์แยกของแต่ละสาขา และการพิมพ์ลิงก์ผิดลงบนใบเสร็จผิดสาขาคือความผิดพลาดที่ไม่มีใครสังเกตเห็นไปหลายเดือน

Google ยังมีชุดสื่อการตลาดที่แถมคิวอาร์โค้ดสำเร็จรูปมาให้ด้วย มันใช้ได้และฟรี สิ่งที่มันทำไม่ได้คือบอกอะไรคุณในภายหลัง และเปลี่ยนปลายทาง ซึ่งเป็นเรื่องของหัวข้อถัดไปพอดี

โค้ดสแตติกจาก Google หรือโค้ดไดนามิกที่เป็นของคุณ

โค้ดจากชุดสื่อบรรจุลิงก์รีวิวไว้ในลวดลาย นั่นมีข้อดีจริง ๆ คือไม่มีอะไรคั่นกลาง ไม่มีอะไรหมดอายุ และมันจะทำงานตราบเท่าที่ลิงก์ยังทำงาน

สิ่งที่มันทำไม่ได้คือแยกตำแหน่ง ทุกสำเนาที่พิมพ์ออกมาคือโค้ดเดียวกัน การสแกนจากใบเสร็จ จากโต๊ะ และจากกระจกหน้าร้านจึงกลายเป็นตัวเลขก้อนเดียวที่แยกไม่ออก และในทางปฏิบัติคุณก็ไม่เห็นตัวเลขนั้นด้วยซ้ำ เพราะ Google ไม่ได้รายงานการสแกนโค้ดในชุดสื่อของตัวเอง

ส่วนโค้ดแบบไดนามิกบรรจุลิงก์เปลี่ยนเส้นทางแบบสั้นที่พาไปยังลิงก์รีวิวเดียวกัน ประสบการณ์ของลูกค้าเหมือนกันทุกประการ สิ่งที่คุณได้เพิ่มคือตัวนับแยกตามตำแหน่ง และความสามารถในการเปลี่ยนปลายทางภายหลัง ไม่ว่าจะไปยังอีกสาขา ไปยังแบบฟอร์มความคิดเห็นนอกเวลาทำการ หรือไปยังลิงก์ใหม่หาก Google เปลี่ยนรูปแบบ ถ้าคุณจะพิมพ์โค้ดเดียวและไม่เคยดูตัวเลขเลย ก็ใช้ชุดสื่อไปเถอะ แต่ถ้าจะพิมพ์ห้าจุดและอยากรู้ว่าจุดไหนคุ้มพื้นที่ คุณต้องมีโค้ดของตัวเอง

โค้ดควรไปอยู่ตรงไหน และเมื่อใด

การขอรีวิวเกิดขึ้นในจังหวะ ไม่ใช่ในสถานที่ เวลาที่ดีที่สุดคือทันทีหลังสิ่งที่ผ่านไปด้วยดี มื้ออาหารจบลง งานซ่อมสำเร็จ พัสดุมาถึงโดยไม่บุบสลาย และตำแหน่งก็คือสิ่งที่ลูกค้าถืออยู่ในมือตอนนั้น

• บนใบเสร็จหรือในแฟ้มบิล เป็นตำแหน่งที่แข็งแรงที่สุดในธุรกิจร้านอาหาร เพราะมาถึงพอดีตอนที่ประสบการณ์ปิดลง
• ที่เคาน์เตอร์หรือจุดชำระเงิน ในระดับสายตาแทนที่จะวางราบบนพื้นผิว ตรงที่คนรออยู่ไม่กี่วินาทีอยู่แล้ว
• บนโต๊ะ แต่ให้เป็นโค้ดแยกจากโค้ดเมนู การ์ดที่ขอรีวิวกับการ์ดที่เปิดเมนูคือคนละงานกัน
• ในกล่องพัสดุหรือบนใบส่งของสำหรับทุกอย่างที่จัดส่ง เพราะจังหวะที่ของถึงมือคือจังหวะที่ลูกค้ารู้สึกดี
• บนใบแจ้งหนี้ ใบรายงานบริการ หรือเอกสารส่งมอบงานในสายช่างและงาน B2B ตรงที่ลูกค้ากำลังอ่านอยู่แล้ว
• ไม่ใช่ที่ประตูทางเข้า กระจกหน้าร้าน หรือป้ายตั้งบนทางเท้า เพราะตรงนั้นคุณกำลังพูดกับคนที่ยังไม่ได้ประสบอะไรเลย

ขออะไรได้และขออะไรไม่ได้

นโยบายของ Google สั้นและควรอ่านสักครั้ง สิ่งที่สำคัญกับโค้ดที่พิมพ์ออกมาคือ คุณขอรีวิวจากลูกค้าคนไหนก็ได้ และทำให้เขาสะดวกได้ แต่คุณให้สิ่งตอบแทนไม่ได้ และถามเฉพาะคนที่พอใจไม่ได้

การคัดกรอง คือสำรวจก่อนแล้วค่อยแสดงโค้ดรีวิวเฉพาะกับคนที่ตอบดี เรียกว่า review gating และขัดกับกติกา อีกทั้งยังเป็นกลยุทธ์ที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะถูกขายให้คุณในนามของกรวยการตลาดอันชาญฉลาด โค้ดที่เปิดให้ทุกคนทั้งถูกกติกาและมีประโยชน์กว่า เพราะรีวิวเชิงลบที่มันเก็บมาได้คือรีวิวที่บอกอะไรคุณจริง ๆ

อย่าเขียนบนการ์ดว่า “ให้เราห้าดาว” ขอรีวิว ไม่ใช่ขอคะแนน และเก็บถ้อยคำให้เป็นกลางพอที่จะอ่านได้เหมือนกันสำหรับลูกค้าที่ไม่พอใจ

วัดผลโดยไม่หลอกตัวเอง

การสแกนไม่ใช่รีวิว บางคนสแกน อ่านแบบฟอร์ม ตัดสินใจว่าจะทำทีหลัง แล้วก็ไม่ได้ทำ นั่นคือการสแกนตามปกติและไม่นับเป็นอะไรเลย ให้คาดไว้ว่าช่องว่างระหว่างจำนวนสแกนกับรีวิวที่เผยแพร่จริงจะกว้าง และให้ถือว่าจำนวนสแกนเป็นการวัดตำแหน่ง ไม่ใช่การวัดผลลัพธ์

สิ่งที่การแยกตามตำแหน่งบอกคุณคือผู้คนใช้พื้นผิวไหนจริง ๆ ให้พิมพ์โค้ดแยกสำหรับใบเสร็จ เคาน์เตอร์ โต๊ะ และพัสดุ พอครบเดือนจะมีอันหนึ่งที่แบกการสแกนไว้เกือบทั้งหมด อันนั้นคือที่ควรพิมพ์เพิ่ม ส่วนที่เหลือคือที่ควรย้ายหรือเลิกใช้

เปรียบเทียบจำนวนรีวิวในโปรไฟล์แบบเดือนต่อเดือน แทนที่จะพยายามจับคู่รีวิวแต่ละอันกับโค้ดแต่ละอัน เพราะ Google ไม่ได้ให้วิธีเชื่อมสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน และเครื่องมือใดที่อ้างว่าทำได้ ก็กำลังเดา

ก่อนส่งเข้าโรงพิมพ์

รายการข้างล่างสั้น เพราะความล้มเหลวของโค้ดรีวิวมักลงเอยที่เรื่องไม่กี่เรื่องเดิม ๆ และทุกเรื่องจับได้ตอนนี้จะถูกกว่า

• สแกนตัวอย่างที่พิมพ์แล้ว และยืนยันว่ามันเปิดแบบฟอร์มรีวิวบนโทรศัพท์ที่ไม่ได้ลงชื่อเข้าใช้บัญชีธุรกิจของคุณ
• ตรวจว่ามันไปหยุดที่สาขาที่ถูกต้อง หากคุณมีมากกว่าหนึ่งสาขา
• พิมพ์ให้ใหญ่พอกับตำแหน่งนั้น อย่างน้อย 3 ซม. บนใบเสร็จหรือบนโต๊ะ และใหญ่กว่านั้นบนป้ายที่เคาน์เตอร์ซึ่งอ่านตอนยืน
• เขียนคำเชิญชวนที่บอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น เช่น “เขียนรีวิวบน Google” แทนที่จะเป็น “สแกนฉันสิ”
• เก็บถ้อยคำให้เป็นกลาง ไม่ขอคะแนน และไม่มีอะไรตอบแทน
• กำหนดผู้รับผิดชอบโค้ด เพื่อไม่ให้ลิงก์ที่เปลี่ยนไปหรือสาขาที่ปิดตัวทิ้งวัสดุที่พิมพ์แล้วให้ชี้ไปยังที่ที่ไม่มีอะไร